Księgi zgonów w Galicji pełne są wpisów, gdzie jako przyczynę zgonu podaje się „z głodu”, w miesiącach zimowych – z głodu i zimna. Umierali wszyscy, niezależnie od wieku. I to nie tylko w 1847 roku i kolejnych latach, ale w całym XIX wieku. Przyczyną głodu była przede wszystkim bieda i zaraza, która dotykała ziemniaki, podstawowe pożywienie biednych ludzi w Galicji.
Kurier Lwowski z 13 sierpnia 1910 roku wspomina:
„Liczby te choć wielkie (mowa o liczbie ludzi zmarłych na cholerę), nie dorównują jednak liczbom ofiar lat głodowych w połowie ubiegłego stulecia. I tak w 1847 roku klęsce głodowej uległo w Galicji 220.000 ludzi, w 1848 roku 140.000, a w 1849 40.000. A dodać należy, że obliczenia te nie są dokładne. O rozmiarze klęski najlepiej mówi fakt, że spis ludności w 1857 roku stwierdził cofnięcie się liczby mieszkańców Galicji w porównaniu z cyfrą z poprzedniego spisu”
